Ik zag hem stappen: chic en zelfverzekerd, als een oude gentleman uit een andere tijd. Zijn kostuum zat perfect, de hoed stond scherp, de schoenen glansden — alles ademde stijl en smaak. Elke beweging had ritme, elke stap leek bedacht, en toch voelde het volkomen natuurlijk.

Zijn lange, verzorgde bakkebaarden omlijstten een gezicht vol karakter. Het was een gezicht waar je meteen verhalen bij verzint, een echte karakterkop die zijn aanwezigheid laat gelden zonder iets te zeggen. Hij straalde een soort tijdloze elegantie uit, alsof hij uit een zwart‑wit film was gestapt en tegelijk totaal aanwezig in het hier en nu.